Denbora, nostalgia
Felipe Juaristi
La Primitiva Casa Baroja
1985eko iraila
Eskaintza
HITZAURREA
Sarrerako aitorpen moduko poema
1
Noizbait denbora bulebarreko arbolen atzean...
Berdin da Mendebaldea eta Ekialdea
Nora zuzentzen dituzte beren soak
Bidaia ostean zure sabela
Eraman nazazu zurekin Parisa bazoaz!
Sorterrira pozik itzultzen da mutila
Adjektiboak falta zaizkit
2
Behin batetan hiria...
Zuhaitza. Aintzinako zuhaitza
Penen zirimolan murgildurik
Zein kontinente otzan naiz
Danubio, Donau
Arratsalde aintzinakoa
Hitzen hegada akonpasatua eta etengabea da
3
Zabalak, lasaiak ziren gure mugak...
Inork ez du bere baitarik ihes egiten
Halabeharrez gertatu zen
Ez dakit zein gauetan
Egunen batetan
Kometa baten isatsa bezain serenoa
Zure masailetan zehar noa
4
Musuak ere egon ziren gordeta...
Beldur naiz hiltzean arima ez aurkitzeaz
Ordu guztien abandonu inkonszientea
Desioaren sabaiziloak zabaltzen ditut zure ibai ilargiarrean
Madrilek bere arrats puskatuaren
Dena horrela da, ikusten dugun bezala
Lur hezeak tristura jasotzen du
5
Dena ez zen hiriaren pasiloetatik ibiltzea...
Lesboko arratsaldea biguna, nekea da
Bilatu zintudan
Kanpoan euria eta eguna tantoetan urperatzen
Berlinen ez dituzu barkuak pasatzen ikusiko
Ez diezaiogun izenik jarri
Eroriko da zohargia sostengatzen duena
6
Ezin izan genuen denbora hil...
Karontek bere txalupa hondoratu zuenean
Udazkenaren lehen taupadak
Zure gorputza nire hezurren ispilu
Postariaren ahotsak eskailerako potaje usaina estali zuen
Denbora nostalgia egiten da
Ezina da batzea isiltasuna
7
Aingeru infidelen moduan jauzi ziren denbora...
Beduino bidaiariak galtzen dira batzutan
Zure gorputza itzal dispertsoa zen
Bat edo bitan maite izan nuen
Bide asko, batzuk urrezkoak
Beti da berandu
Aldegingo duzu
ONDORIOZKO BI POEMA
Kapaza izan naiz itsaskarria konplexua
Elkarketa ustegabekoek