Arratsalde aintzinakoa,

arratsaldero berri izan nahiaren indarrez,

bezperak utzi digu zeinu bizitakoen ordeinua.

Gu ere atzoko itzalen errepikapena gara.

Okasoa lurraren oihartzen sakona.

— Hala ere ez zaitut ilunabarrero aurkitzen —

Gauak bere herio-besarkadaz irensten du lurra.

Okasoa abesten du xori itsuak.

Elkarrizketak neurtzen du betiko ordua.

— Gure gorputzez estaltzen ausartzen ez garena —-

Azkenak hilko du egunak errepikatzen duen mundua.

Ez gara sikiera denbora.

— Geure errautsak eramaten ditugu soinean

elkarrengandik bereizten garenean —

Ez gara ordea, haizea ere.

—- Bihar errepikatuko gara berriro arratsaldearen ahoan,

eta gero eta puntu bukatuago izango gara.

Denbora, nostalgia 14.

© Felipe Juaristi