Inork ez du bere baitarik ihes egiten,

gure mundua da gugandik aldegiten duena

inkonsziente kolektiboa den

Atlantida ahantzi horren bila.

Horregatik maitatzen zaitudanean

ez zaitut Troiako Helena, Juliette Greco zarela imajinatzen.

Beharbada iraganera itzuliaren itzuliaz

Adan zena izaten amaituko dut

sagarrondo loretsuaren azpian,

edo Sortzaileak hartutako lohia

— sentitzen dut lur usaina —

edo bera zena izaten.

— Beldur zaitez Enpedokle!

Oraingoan Etnak ez du zure sandalia

higatua jaurtiko —

Denbora, nostalgia 17.

© Felipe Juaristi