Desioaren sabaiziloak zabaltzen ditut zure ibai ilargiarrean.

Zure gaueko ezpain hezeak sentitzen ditut

horzkatzen, musukatzen, mihizten nire gorputz profugoaren zatiak.

Zure ornoak nire bakardadea sakabanatzen deneko mailak.

Jaisten naiz zure ozeanoaren bidartera

sumisio-aleen euri batetan.

Ni naiz zure urezko dititik argia, gardentasuna

                                  edaten duen itzal gorpuztua.

Nire eskuak goiznabarra ahantzi duten egunak.

Garbia, zuria, karea bezala dirauzu

zeure indarrez distiratzen.

Galtzen dut identitatea zure sabelaren esparruan.

Denbora, nostalgia 26.

© Felipe Juaristi