Eroriko da zohargia sostengatzen duena,

funtzio programatutako teloiaren antzean,

eta berarekin nota beltzezko deskontsueloa,

azkena hurrea delako preludioa.

Erori ziren lehenago ere erortzekoak zirenak,

estraineko lainoekin zure gorputzaren misterioa,

Mida erregearen magia,

asmatzaile zaharraren karta horixkak.

Ezabatuko da itzaltzen gaituena

denbora eraila, erailen denbora.

Behin batetan galdu ginen zeharo.

Ordudanik ez dugu errekuperatu memoria.

Ez gaituzte gure zeinuek ezagutzen.

Ez gara gure sekretuan isladatzen,

neurtu ezin izan genuen hitz erorien ejertzitoa zeharkatzen dugu,

hainbatetan biluztu gaituen arroparen isiltasunaz.

                                          Esperoan

erloju hautseztatuak, markapaso nekatuak bezala,

noiz behin betirako geldituko.

Dena pasatzen bait da,

baita elkar maitatu izan dugun denbora ere.

Ez du inork bere garaia gainditzen.

Ez zara salbuespena izango.

Ez zaude iraganetik libre.

Denbora, nostalgia 36.

© Felipe Juaristi