Bide asko, batzuk urrezkoak —jainkoen ohantzeak bezala—

besteak izerdizkoak —gizonaren eskukoak—

errekorritu izan dut.

Bizitza duena su fatuosa gisa

ezeztatzen da mendeen siestan.

Estaltzen zintuen lainozko mantua

hautsi nuen eta zure enperadoregoa

gatzezko kristaletan aldatu,

beduinoek gordetzen dutena

(bizitzeko jaso behar). Itzala oasi berdea zeharkatzen

eta ahantziak landa beztitzen laga nuelakoan nago.

Ez dago hobirik nire aitarentzat.

Haizeak, palmondoen esku artetik

gloria urruna abesten du entzuten ez duenarentzat.

Denborak bakarrik nahasten du harearen simetria.

Ez da inon entzuten oilarraren hotsa.

Ez du ezerk lasaitzen aleen tristura

sekulako karabanen oinatza,

hurien edertasunak zirriborratutako

basagalduaren bakardadeak oihartzun fidela bezala

garraiatzen du nire hegalen errautsen memoria.

Persepoliko sutean erre nintzen.

Ilargi erdibituaren minez isuri zen esklabuen odola.

Tonbuktu, zu izan zinen desertuko larrosa

(eroriak zure orguiloan hartzen du zentzua).

Zure hondakinak ez ditu inork desagertzen ikusiko.

Denbora, nostalgia 48.

© Felipe Juaristi