LEHEN GAUA
Oso biluzturik zegoen
eta zuhaitz tantaiek maleziz
beiretara zuten makurtzen
adaburua, hurbil hurbiletik.
Erdi biluz, eskuak-esku
nire aulki handian eserita
zola gainean pozez dardarka
bere ointxo finak, bai finak!
Nengoen so, bere ezpain
eta bular gainean zebilan
izpitxo ibiltaria, argizai
kolore, larrosan eulia.
Mun egin nion orkatilan
eta irri egin zuen gordin
txioka aletuz zihoan
beirazko irri polit iduri.
Izkutatuz ator azpian
oin ttipiak: «hago geldi».
Ez zirudien lehen ausartziak
ondorio onik zekarkeenik.
Begiak nizkion muxukatu
nire ezpainpean dardarati.
Buru pispirina atzeratuz
erne: «ez dut aski oraindik?».
«Pare bat hitz diat esan behar...»
Bularrean eman nion muxu
eta hasi zen bertan barrezka
barre atsegin esanguratsuz...
Oso biluzturik zegoen
eta zuhaitz tantaiek maleziz
beiretara zuten makurtzen
adaburua, hurbil hurbiletik.
|
Première Soirée
Elle était fort déshabillée / Et de grands arbres indiscrets / Aux vitres jetaient leur feuillée / Malinement, tout près, tout près. // Assise sur ma grande chaise, / Mi-nue, elle joignait les mains. / Sur le plancher frissonnaient d'aise / Ses petits pieds si fins, si fins. // Je regardai, couleur de cire / Un petit rayon buissonnier / Papillonner dans son sourire / Et sur son sein, mouche ou rosier. // Je baisai ses fines chevilles. / Elle eut un doux rire brutal / Qui s'égrenait en claires trilles, / Un joli rire de cristal. // Les petits pieds sous la chemise / Se sauvèrent : «Veux-tu en finir !» / La première audace permise, / Le rire feignait de punir ! // Pauvrets palpitants sous ma lèvre, / Je baisai doucement ses yeux : / Elle jeta sa tête mièvre / En arrière : «Oh ! c'est encor mieux !... // Monsieur, j'ai deux mots à te dire...» / Je lui jetai le reste au sein / Dans un baiser, qui la fit rire / D'un bon rire qui voulait bien... // Elle était fort déshabillée / Et de grands arbres indiscrets / Aux vitres jetaient leur feuillée / Malinement, tout près, tout près. |
© Arthur Rimbaud
© itzulpenarena: Mikel Lasa