|
VI
Otsaren lorratz zabal batek
estali ta bukatzen ditu
aizearen kanta goitiarrak,
suaren ausberoak.
Ezkila zartatuaren
mii biurtuta,
artzaingoari dei dagiot
taldearen gose aundia.
Sabel luzeak, sabel bigunak
lur illunaren barnean.
Otzean ausartuaz
poliki-poliki kiskortzen gaituzte.
Ezurtegian, zear-zulo
sendodun tesoroak.
Laister, biotza
denbora arrigarrian, gu,
bide bigunak, buztiña bakarrik.
Gero, lortua,
ia betiko, autsa.
Itsu geiagon makillak eragiñaz
ondoko legorrean
ezer ez onetan. Zetozten
erreja itxien
barroteak konpontzera,
nere ametsa zauritzen zuten. |