|
XVI
Itsas bidetan,
ontzi ta ekaitz
ez dute uzten aztarnarik,
Zertan elduko zan
gorrera oiu au?
Biurtzen dut, entzun dezan,
gure izotza sutan.
Esperantzaz mintzatzen naiz
desesperantzaturik:
itz berri batek ez du asetzen
goserik aintziñakoena.
Nere munduari
atariak arrapatu zizkien.
Eriotzarekin mugatzen ziren
alarze guziak.
Izkuntza purtzildua,
idi-arria loiean.
Joku ergelak usteltzen dituzte
garun zital geldiak.
Barne ontzi-oiala
azken itsasotik.
Olatuak bustitzen zuten
laiñozko zeru zabala.
Arbolak eratziak,
itsas-ontzia ondoratu zan. |