|
XVII
Azken gabeko tristura au, izozten duana,
beti-danik gure gaiñetik asmoz ibiltzeak
egiten du ain urbil sentitzea munduaren amaia.
Ta zeiñek daki norbaitek, ondoratzearen itsasotik,
egun batean ez ate duen irabaziko ertz argia
eta berriz agindu ibillera, zorrotzago
bide idiki ta zuzenetatik!
Bear bada orduan konprenitua izango da
goratzen dan kanta, oiñaze askorekin sortea
gau onen biotz beretik. |