|
XXXIII
Uts eta moldekaiztasunegaitik
txorabioa urbiltzen da
sabelaren aunditasuna
eriotzarena.
Musiku bakanak
arraultza barnean
ari esteskiak fintzen dituzte
eta fiskornioak.
Zeruaren goi
zabalak ez du puskatzen
laiñotza geldiaren
senda izugarria.
Illuna da sorkaldea,
itsua da sarkaldea.
Ez goi ta ez bee
eztago argirik.
Olagarro besoak
poliki-poliki
dijoaz itoaz
gure itzak.
Ondameneko
kontziertoan estu
naiz, danbor
azal eramakorra.
Ura zetorren
oldarka sendoz
bide luzeetatik.
Beldurraren
zakur eroak
multzoka
urratzen zidaten
oroitza zarrak.
Eta denbora jaurti
zarata gabe,
alorrak ando
arraustu, basoa,
ukuillua, etxea,
janari-gela umilla,
itsasora begi legor
malko gabeak,
arrai egalak,
ondakin nazkagarriak,
satsa, odola,
zorro zikiña,
buru bat ia utsa
edozein oroitzapenetik. |