|
XXXIV
Ur geldiak, oliotsuak, zikiñak.
Brankaz errenkatu dugu kai sarrera aterpe onetan,
itsas gaitzaren gorde-lekuan.
Buia beldurgarria alde batera utzirik
basura artean aurrez-aurre urgaiñeratzen dana.
Begi erdi irikiak begiratzen dute ikusi gabe
brankako gurpil altua, gaiñeraturik
oso makurka burutze batez.
Ezagutzen dut itsas-ibillaldiaren denbora guzia
ta bere etorrera nola egiten dan,
pixkaka ontzira urbiltzen diran artean,
argi geldiaren dizdiratik,
ixil itxitik, kaiaren orma berdiñak. |