|
XXXVIII
Antolatua, ipinita, bear bada adigarri,
sorkeratik jasan dudan mundu txikia uzten dut
eta bertatik inguratu ninduana, zeren bat-batean eltzen dira
bidearen mugara ibillera kezkatiak.
Indar arrigarria nere begieri baietsita
armaren sendoera guzia bestalderatuta, begiztatzen ditut
itxiak, ixillak, burutapenak bakarti
sortuz eta goratuz dijoaztela
iñorentzat ere ez suaren esku eragiñak.
Ai! osiñetatik jetxita berdintasun desberdintza
orren oiñaze nekez bildu ta ikasteko,
banan-bana, ezer-ezaren itzen letra!
Jostakin aizearen oiua etxe inguruan.
Ara emen gizon zaar bat, etxearen aurrez-aurre,
poliki-poliki bere autsa jasotzen duela,
une batean, idor ta billutsik, estatuaren gisa.
Lur legorra gero, betirako
numerotik kanpora, gizonarena, zatikaturik
sakonetan arbola sustraiz. |