|
VII
Gure aitonek begiratu zuten,
urte asko dela,
zeru hau
neguko, altu eta tristean,
eta bertan irakurri zuten
babes eta atseden ezaugarri bitxia.
Eta ibiltarietarik zaharrenak
seinalatu zuen
bere agintari makila luzearekin,
besteei erakutsiz,
eta gero alor hauek adierazi zituen
esanaz:
— Benetan hemen pausatuko gara
Golah-eko
bide guzien hedaduran.
Benetan hemen
ehortziko nauzute.
Eta baitere ehortziak izan ziren,
banan bana, Sepharad-en,
berakin iritsi ziren guziak,
eta beren seme eta beren billoba,
gureganaino.
Zeren askok bai dakigu
oraindik sakabanatuak gaudela
Golah-eko
haizean eta erromesean.
Baina ia ez dugu nahi gehiago negarrik
tenploagatik,
ezta ere oroitzapenezko sufrimendurik
gure hiriaz.
Horregatik, noizbait norbait,
berandu batean, hurbiltzen da
jarrera zorrotzez
galdezka:
«Zergatik gelditzen zerate hemen,
odolez beteriko
herrilatz eta lehor hontan?
Hau ez bait da egiazki
aurkitu ditzakezuten alorrik hoberena
Golah-eko
denboraren frogantza
luzea zehar»,
guk irripar arinez
guraso oroitza dakartzagu
ihardespen soilez diogularik:
— Gure ametsean, bai. |