|
X
Ogia erostean saltzen badizute
igeltsu tintatua,
hortzak, marraskatzean,
puskatuko zaizkitzu.
Zure saminak barre eragingo dio
irinaren eta
karearen tokia
ezagutzen duen gizonari.
Ahultzen zare, gizentzen
duzun artean
faltsukeriaz saltzen
zituen lapurra.
Morroia paseatzen da
zaldiz
orain oinhutsik
dabilen
printzearenean.
Eskumakilaz neurtzen du
buru eta bizkar
galtzen duen ugazabarena,
beti isil,
duintasunaren
azken hondakineraino.
Jauna, nola jasan zezake?
Eta bufoiak
ez daki
jaisteko ordua denik?
Arrisgukoa da sinestea
—gorraren iruzur
erraza— ez dira pilpiratzen
benetan
larri-mina, nahaspildua,
gaixo gizaxoa
zeini mantak eta arropak
odolez beterik
erruduntzat ixuriz
hobiratu zutenez.
Entzun zazu nola mintza dizun
hizotzezko abotsak,
esperantza katibatua,
tik-tak ahulez:
erlojuaren azken bihotzik
ez da inoiz gelditzen. |