|
XVII
Yehudi, anitz urtean
ez ur gardenaren egarririk
ez okela pixkat
frogatzen ez duena,
gosea praktikatzen duen
Kaperau
digeritzen bere gosaria
eta lurruna zabaltzen
ardo txarraren ondakinetarik,
aztertzen zituelarik
karrikak eta bazterrak,
goitik behera,
pozik elikatuz
hotza, opari sanoa
eta ugaria erdietsi duen
guztia doarik
hiriko
gozozalerik pobreenak.
Kasik plaza nagusira
iristen zelarik,
bat-batean jendetzak
bidea galerazten die.
Martiriora zeramaten
eguzki-txoria:
irain honen
xehetasunak kontatuak dira.
Inozoak begiratzen du
eihar eta hizozturik
ez bakarrik gosez eta hotzez,
izuturik baizik,
zeren zain guti du
eta arrain odol gabea da.
Yehudi-k barnean somatzen du
kolpe handi bat,
asken ardo koparen
zarata lorrina, gaitz
guzien botika.
Ardorik ez badago, zelan edan,
zelan konponduko da?
Edaten ez badu, zelan bizi,
nork salbatuko du?
Bat-batean erabakiko du
xoria begiratzen duen artean
iraganean
lagunduz.
Zuhaitzean igotzen da
goi-goiraino.
Adarrik gorenean
gogor lotu du
espartzuzko soka
hamabi arrebeteko
herri santuaren
kupida oroitzez.
Burua lazotik pasatuz
eta joaten utziz.
Kulunkaz gorputza bultzadagatik,
geldituko da!
Mihia erakutsiz
hainbeste asetuz
gure ondoan
zijoanean bidez
hartutako hautsez,
bakezko gizonak,
ulertzera ahalegintzen garenok
otoitz kanta
gitarradun itsuarena,
behar bada anai
Yehudi-rena, jostun zaharra
Sepharad-eko |