|
XVIII
Agian, hain luze eta irtena
den mihi honek
azken isekaz
ardo gehiago nahiko du?
Guk badugu.
Urkatuaren magalpean,
letrazaleak, Sepharad-en,
afaitarako mahaia jartzen genuen,
ospakuntza laket zaigunez
zeren elkarrentzat —urre faltsu hotsa—
hain azkarrak aurkitzen garenez.
Barnetiko almazenetik
ahoraino igotzen dira
sagardoaren ihardunak. Eztiz hori,
arraultzak mintz mehe bat gordetzen du.
Eta maite totelaren aginduzko hitzekin
larrua kentzen dugu.
Begira gaua, denbora sorgor:
haize izpirik ere ez beleta mugitzeko.
Jadanik hortzak ondo zorrozturik
alai egon gindezke.
aldizka parrea, ondo ordaindurik,
burutapen bigunak astakillo gisa.
Hari txarrez matasa ona eginaz
hitz, zer gauza xinplea!
Nahasmenduan ahaleginduz
«bidegabetasuna» «aberastasunetik» bereizten,
kasketaren ñabardura, hain sotil,
non maiz haria galtzen duzularik.
Bihotzetik gaixo dagoanaren ezpainetatik
ikasten dut arima bakarrik hiltzen dela.
Gorputza tentuz. Kontsolaturik sentitzen naiz
aza edo marrazkilu bihurtzeko
edo beharbada zakur hezurrarekin,
nere atsedenaren biharamunean.
Hildakoari abail jakitunez arrazoiak
botatzen dizkiote, adrailu gogorrez.
Baina ni naiz, nire harjoaz,
bidegurutzean noraezekoa
harrigarrizko bidean baiezka, ezezka,
eta beharrezkoa zait joatea.
Gose baretua, beti bezala,
dena keez beteko dugu.
Bazkalondoan, diska aldatuz,
kartetara jokatzen dugu. Beti suerterik gabe,
batekoz hornitzen naute, maltzurra irabazle,
txanponak airean, eta tururú.
Galdezka orain
esperantzaren kareak
ea zuritu duen ziega
ilun iguingarrian
arima handia?
Ez, ezin dizugu erantzun. |