|
XXV
Egia esango dugu, atsedenik gabe,
ohorez zerbitzeko, guzien oinpean.
Gaitzesten ditugu tripazaiak, hitz puztuak,
urrearen harrokeri lotsagarriak,
suertearen karta gaizki errepartituak,
intsentsuaren ke sendoa aberatsei.
Orain jaunen herria zirtzila da,
bere gorrotoan makurtzen da zakurrak bezala,
zaunkaz urrutitik, hurbilagotik jasango du makila
eta, bustinean barneratuz, heriotz bideak jarraitzen.
Kantaz ilunean eraikitzen ditugu
ametsaren horma altuak, bisuts honen abaroan.
Gauaz iristen da iturri askoren zurrumurrua:
izuari ateak itxiaz goaz. |