|
XXVI
Ilunean irauneraziz nago
atea ondo hertsirik
eta zakurrak loa galdurik
lapur beldurraren aurka.
Haizea marraskatuz entzun dugu
gelditzen ez den ahoz
Aintzinako amets hostoak
jaten zituen banan-bana.
Jadanik oroitzak horzkatzen gaitu
horzkada gogorrez.
Sepharad, gure seme,
adar lehordun arbola!
Sedaz egiten du hari luzea
gure hil-oihaltzat.
Baina behatz ehunginak
artilaren beroa nahi dute.
Oinaze handien isiletik
sortzen da aske aldarria.
Azken sufrikario honetan
esperantzaz jantzirik.
Denboraren erdian,
nire etxea gordetzen dut itzarturik.
Giltzia emanen diot
hurbiltzen den argiari:
ibilitako gaua
poliki-poliki egunsentia da. |