|
XXXIV
Xarabe lodiz
engainatzen dugu egarria.
Zenbat gehiagonahastu,
hainbat argiago dago:
erraz da sinestea
egia dakizula.
Azpezpikuar alki
sendoetan eserita,
leiho ostetik
langa begiratuz
atsedenduko garen
hilerri geldiarena.
Era berean
hondartzan aurkituz,
jendetzaren erdian,
txistada gabe dantzan
ijito artzarekin
kontrapas txar hau?
Panderojotzaileak hasten du
erritmo bizkorra.
Eta, barrezka, negarra jario
odol malkoz.
Misterioarean sakonera
inoiz ez zineten iritsiko.
Poliki-poliki irtetzen ziren
portutik ontzi lerdenak
esperantzaz. Uhinetan,
agian hondoratuko dira.
Itsas gainean, altuan,
txori zuriak hegaz. |