|
XXXVII
Mahatsa heltzen da, eta orain aurrez-aurre
jaikitzen udararen bare zabala,
harresi bat bezala, eta derrigortu
itzultze harrigari hau, begiak barna,
eta ikus urrutiratuz argiak ibiltari.
Hara hemen mahastiak, eta zuhaitzak, eta itsasoa,
eta gu, oraindik, Sepharad-eko zerupean.
Azken izen bat jarriko diogu gauza bakoitzari,
oroitza zaharrak jadanik sorkunde berria egiteaz.
Ondo dakizu haruntzago ez dagoela ezer, baizik
gelditasun, hotz, bakartasun, ilun
argia, mailak eta argi putzuak, hitzak
Itzaltzen diren lekuan eta isilaren bizkarretan galduz.
Harrapalada hotsa, oso urrutian, harrapalada
ur belzdun gauezko karrika luzeak zehar,
eta uste zaigularik lehentasuna beldurrean. |