|
XLVIII
Bizi zara eta ez zenduke nahi arriskuan sentitzerik:
hain agindua seinalaturik arkitzeaz beldurrez
itsas libre zabaletik doan bidetik
heriotzaren ibar seguru hartara.
«Bizia» esan duzu, «arriskua» esan duzu,
eta hori errepikatzen zenuen alperrik hitz berdinekin.
Ez entzun oraindik hiru burudun zakurraren zaingarik,
gaueko kantarik, zikiratuen barrerik
inoiz ezer izaterik opa ez dizutenez
zeu zaren zu, zu soilik, bakarti
gizon —beste gizonik gabe— zure egiaz.
Pentsa, lan, borroka eta sufritu Sepharad-egatik,
euri eta bisuts pean, tximistaren itsas alaian.
Zeren beti izango duzu arriskutik ihes egiteko aukera
eta aurtzaka ziloari irabazi portuko tristura. |