|
LII
Isilaren barnea
zarataz inguraturik,
zezen larru zabala
guziok zanpatua.
Behatz gazteak
hautsetik jasotzen dutenean,
haizeikaraz altura
atsedenean
maite genuenok
zarpail odoldua,
zerbitu genituenok
dolu egunez.
Jarraigo urrutia
orain hurbil da.
Aurretik zetorren
zaldi anblaria.
Zaldun espaingabea
gure izenei barrez.
Hitz hotza
beldurrik gabe entzunaz,
zeren esperantzan
salbatzen dugu azken bihotza
gauza bakoitzetik biluztua,
gizonetik, gorrotoa
errotzen den putzutik,
oinaze handi guzia
itoarazten duen gaitz zaharra
barkamenaren uretan. |