Egun ilunetan nabil.

Gizona joan zait.

Bere etxeko izkina guztiak miatu ditut,

eta

bera aurkitu dut

eder eta goxo,

indartsu,

maitagarri.

Batzuetan itsasoak lurra

suntsitu nahi izaten duen bezala

neurea egin nahi izan nuen.

Gizona

joan egin zait.

Bakardadea da

gu bion

jaun eta jabea,

bere besoak luzatzen dituenean,

ez da ni besarkatzeko,

urrun bere burua

ez dago nigana hurbilduko duen

amodiorik.

Nere sabela hutsik dago,

ditiak idorturik,

burua husturik,

izate antzugarri batean

nengoen.

Kolore nabarreko

ator batez jantzia

herriko karrika batean

zegoen     gizona,

beso naharoak zabaldurik

prest, nereganatzeko

irrigar isileko ezpainak.

Diti idortuak,

sabel hustuak,

buru antzutuak

ez zuen izan

ezer eskaintzeko.

© Amaia Lasa Alegria