Ez dut inoiz

xorien kantu alaia entzun,

horregatik

ehiztariak gorrotatzen ditut.

Hibaietako ur garbia

ez ezaguna zait,

beti,

gorriz zikinduak

ikusi ditut.

Itsasoa arraiez

bizirik zegoenean,

neguak,

hain ziren goxo

gure etxean.

Gure sabeletan

sortutako haurren

aurpegi ilunak

ikusirik,

ezin handi bat

bizitzaren aurrean,

bizitza

bizirik gordetzeko.

Ezin entzun

makurturik

xorien kantu alaia

ez eta hibaien ur garbia

ikusi

ez eta goxotasuna senti.

Baina,

xorien kantu alaia

entzun behar dugu.

Bizitza

bizirik gorde

dantzatu

kantatu

maitatu.

Gure sabelek

sortu dituzten bizitzak

                Bizirik

bizitzen

jarrai dezaten.

© Amaia Lasa Alegria