AMATXIREN HERIOTZA

                                zonbat nuen maite erranen duta?

Iduzkia mendi gibelerat sartzean

elurra mara mara erortzen ari,

aidean dilindan xorino herabeak ere.

Arrosarioa amantalean gorde eta

atariko aulkitik altzatu zen,

kabalea ikusi, leihotik so egin antzarei

eta arnas hestuka hurbildu zen amatxi

subazter zokorat, eriak urduri.

Eskuak dardaran, ileska xuri,

begi amultsuetan harribitxi dirdira,

atso pollita panpina iduri.

Baina kandela izetzen ilunbetan

esku artegatan zen sua itzali,

halaber bi eskuak, bederatzi eri,

hilik atsotxoa sukalde isil, ilunean.

Geroztik —asaba zaharrik gabe—

etxe tipinoa lurrerat abian.

Zoin fite doan urtaroekin mundua, oi amatxi.

Zure kadiran, oroit minetan

ardura zait nigarra begietaratzen.

© Joseba Sarrionandia