PARISETIK AMODIO GUTUNA

Ene begiak

ene ezpainak haizena.

Karnaba maitea,

Parisetik igortzen deunat

gutun hau,

badakin zer den gutun bakoitza, geltoki bat

bidaia amaigaitzean, pausa bat

bizitzaren saihetsean.

Haunitz gauza dizkinat esatekoak

isiltzekoak beste,

ez zekinat nondik heldu.

Halakoa galdetuko baneun

—eta galdetu gabe ere—

honakoaz erantzungo heukeat.

Esanen heukeat

arrazoi hunan

klarionez marraturiko zirkulu hestua dun hiria.

Esanen heukeat

ez dinat iadanik uste paradisuek atzekaldeko

aterik irekita dutenik.

Esanen heukeat

bizikleta zaharren kateetako herdoila

zaila dun garbitzen.

Esanen heukeat

erreka bazterreko usoak bailiren

oroitzen dizkinat hire begiak

oroitzen dinat zein ederra den amodioa ilunbetan

Esanen heukeat

zaldi errenaren antzera nabilan

egunaren zirkuluetan,

Troian odolustutzen den gerlaria naun

geltoki itzaltsuotan.

Esanen heukeat

Pierrot herabea naun hire xerka

dirdira ororen gibelean hire xerka,

marinel zaharrak itsasnesken abestien atzean bezala.

Hire irudia dakusat kaleidoskopio orotan,

eta ilargibeteko izpilu urdinarrean ere.

Esanen heukeat, halaber,

hire izena eskribatzen dinat urmael eta zuhaitzetan

biharemunetan soegiteko soilik,

eta umezurtz honek —elurrezko bidetan galdua—

hire uso begi nabarrak begiratu nahi dizkin,

hire bihotz tipi honek

hire altzo epelean gorde nahi din

abaiek diren hire ezpainen alboan,

eta hire irudia diseinatzen

iraganen dinat ordura arteko denbora

© Joseba Sarrionandia