VIII

egun tristeak etortzean

txuria beltz bihurtzen denean

nik ez dut lagunik

konprenituko nauenik.

Itsasondotik bakarrik

pasatzen naizenean

ixil ixilean

orduantxe ahazten dut

auzokoari diodan inbidia

Joxeren desgrazia

eta erosi nahi nuen

auto berria.

egun tristeetan

goiz eta arratsaldeetan

nik ez dut izarrik

begiratzeko modukorik.

Donostiako kaleetan

deuseren konfiantzarik gabe

ikusten dudan jendeari

ixpilu bat

jarriko nioke aurrean

ea bizitza guztirako

amaigabeko haserrea

sartzen ote zaion.

moda berriak

tristatu egin gaitu

azkenaldi honetan

kantu alairik ez dugu aditu,

zaharrari ezin eutsi

lehengo soinekoa lasa

eta berrian ezin kabitu.

ni horrela ezin naiz

bizi,

behar bezala

hezi,

baina gazte izatea

neri ez galerazi.

tristura,

bizitza urratuen

barneko mindura

ez dugu behin ere deseginen

bizi garen arte

santuak aparte.

© Mikel Arregi