XVII

minutuz minutu

bizi nahi nuke,

zenbat ile izpi dudan jakinik,

zenbat orin dudan ohartuz,

ikusten dudan guztia ahaztu gabe,

entzun dudana gogoratuz.

eman ditudan musuak ere kontatuz

minutuz minutu,

segundoz segundo,

mementuz mementu.

nondik ibili naizen jakin nahi nuke,

neure urratsa ezagutuz,

ikutu ditudan gauzetan

neure seinalea ikusi.

ttikitako belar berdea

berriz bildu,

udazkeneko kurriloen hegada triste

eta lasaiaren azpian egon,

haizearekin jostatu,

txori-kabiak bilatu,

berriz ile kizkurra izan

eta erregeetan ez sinetsi

baina ez dago gelditzerik

berriz ez naiz pasako hemendik.

© Mikel Arregi