ZORIONAK

Zeramikazko ontzi bat

eta Antonio Vivaldiren diska bati begira nago,

nere azken opariak;

eta dagoeneko ihes egitea

hain erraza ez den adin bat somatzen dut;

nere inguruan hormak,

ezinbestean,

liburu baten azalak bezala

hersten diren bitartean;

—alkohol gehiegi agian

espejismuak uxatu ahal izateko—;

ez da hala ere gorputza bakarrik

gaurkoan hertsatua sentitzen dudana,

bakardadearen une,

topa eta ospakizunen egun honetan.

Zerbait gainbeheratzen ari da gaur

banbalina hauen atzean

eta nere begien aurrean apurtzen da

karraskots eta zarpail artean

bi zati egin den mastaren antzera.

Edalontzi eta nahastezko mahai honen gainean

ikusten ditut baita ere,

okerrean harrapatutako proxeneta zaharraren antzera

kixkurtuak,

nere itxurapen eta apainkerizko antzeak

nere festa gehiagoren irrika;

eta asaldu-antz bat dakust beraien artean,

hegal-eragin beldurgarri bat

gauaren desorekatze soil bat baino

erabatekoagoa den zerbait.

Beste isiltasun bat.