PORZELANAZKO ONTZI BAT

ADELATZEKO ESZENA GALAIA

Zapien dardarak

ibai-hegian aurrera daramatza

agian beraiena bide den

halako ur-surmur batean bilduak.

Ke tintatuz osatuak bezala

egiten eta desegiten dira airean

ehun-dindil eta zintaz,

gorpuzkera adoleszente eta adats adoleszenteak.

Ezkutatzear dagoen eguzkiaren

deiari eta nere begiradarenari

erantzunez etorri dira,

guzti hau gerta zedin.

Nik errainuak nituen aukeratu

eta beraiek distantzia,

perfekzioa posible den egoera bakarra.

Ez zekiten, ez eta jakingo ere

nere begiak, betikotasunezko une eternal batez

han egon zirenik,

arratsaldea postale edota ipuin izan zedin.

Agian horregatik, ukalondoak mahaiaren gainean bermatuak

otoizten diot etorriko den adinari

ez diezadala gorde

irudi tolesgabe hori besterik,

zeinetan nere burua ezagutu ahal izango bai dut

maite izan nuen

eta besarkatu, eta kixkali

eta nere bizia izan zen guztian baino areago;

egun bai baitakit nola nahasi zuen guztia denborak

eta nola hondatu zuen nere memorioa

mito edo ahanzmenarekin.