HERIOTZAREN LAKIOA

(Venezian hiltzea)

Zaldun adinekoak diosal bat saiatzen zuen oraindik

dama gordetzen zen ontziaren igaroan

—tentazioa kanaletako usainez gantzutzen da

eta andreak musu-zapi urrineztatua bilatzen du enkajeen artean—.

Ni beste zubi batera ateratzen naiz

eta bat batean ehun urte eta galaitasun-ez batek

urruntzen naute amestu eszena honetatik.

Denboran zehar ezin konta ahala gizon suntsitu den

harrien kontra bermatzen naiz.

Beste aldean dauden gizonei begira nago

eta haiek neri begiratzen didate, baina ez dute jakingo

harrapatu nauenik inguru honek,

ezin ahantzizko banbalina hutsik-gabeak.

Hau da heriotzaren lakioa

etxe-aurreen estukoa hondatzen duen eritasuna,

nostalgiaren aztarnak kokatzen diren kapitelak,

jaulkitzen diren esmalteak, zimeltzen

jarraitzen duten belusak.

Hau da lakioa, pentsatzen dut, adin gelditu

guzti hauek gogoan ditudan bitartean

eta nerea ere bai, eta dagoeneko emendiorik gabe

gondolen eritasun eztiaren eskutan jartzen naizelarik.