Eta koblakari zaharrak

kondairaren kantoi batetik

bertsoak bat-batean asmaturik

honela du kantatzen:

               Berotu zaigu burua

               eta oztu erraiak,

               aspaldiko sukarra

               oraintxe ematu dea?

               Eta ez dugu ikusten

               munduaren zabalean

               eta ez dugu ikasten

               anaiaren ondoan.

               Joan dira beleak

               eta ez etorri urzoak,

               joan eurite eta elurteak

               ez etorri iduzkiak.

               Aize guztiak firri-farra

               gure inguruan dabiltza,

               gure sena idortzen ote doa?

               itzaltzen gure izarra?