Tokian toki itsasitakoa

izan ohi da

gizonaren oroitzapena.

Bizitzan zehar

ikasten eta ikusten dituen gauzak

itsasten zaizka

eta bere zerbait bihurtzen.

               Ni lur honetan

               nabil,

               han-hemenka

               bazter guztiak

               nere baitara bihurtu nahiz.

               Gure lurraren atsa

               usaina

               lurrina

               gure lurraren mendi, zuhaitz

               erreka eta ibai

               alor, etxe eta iri

               soro eta eremu

               arto, iratz, ardantza eta gari,

               gure lur honek

               bizkarrean dituen bazter guztiak,

               gizonak eta gizonenak,

               nituzke nereganatu nahi.

               Denak

               kolkoratu nahi ditut

               emeki

               astiro

               sakonki

               nere oroimena ez dadin ahantz sekula,

               nerekin bat egin daitezen,

               bihar illunabarrean

               betirako loaren ametsean

               haietako bat izan nadin munduko ihauterian.