Josepa ederra

gure herrietako gauoroko Josepa ederra,

iturrira doana ur billa

eta gauak arrapaturik suntsitu zena.

Gauaren indarra

izkututakoaren deia

«bekatuaren» beharra,

gure gizarte honetan

bekatuak du jainkotzen jainkoa,

bekatuak bizierazten bizitza,

bizitza bekatuan bazkatzen

bekatua bizitzan.

               Ongia eta gaizkia

               eguna eta gaua,

               gure inguruko aspaldi honetako

               ardatza:

               biak beharrezkoak

               biak gauza bera,

               Josepa ederra

               pegarra artu eta

               iturrira badoa.

Ai Josepa ederraren ederra!

gauak deitu hau

eta gauak harama;

eta oihu bat entzun zen

Joseparen asperen eta kanta.

Besteak beldurrez eta bekaitzez,

egunari ziren lotu

Josepa ederra gauari eman zenean.

Biba hi Josepa ederra!

Pegarra artu eta

gauaren gauez

iturrira ur billa joatera ausartu hintzena.

Besteak hiri so, begi belarri

aho bete ezur gelditu ziren

gaueko bihurtu hintzenean.