Euskalerriko ihauteri

burua dugu eri,

Ziripot trufalaria dager

organbidexka guztietan,

itsu eta trakets

gure aragizko ametsak

bihurrituz

mutiko eta neskatikoak bere gibeletik trumilka

                                                 deramazkielarik.

Eta Miel-Otxin

behin eta berriz

dugu denok hilen,

gure akats eta bekatuak

       min eta grinak

berarekin eramanen dituelakoan,

berriz ere

oraindik ere

hil beharko dugu Miel-Otxin

                                                      lapur faltsua

                                              bizi taupada ausartegia

Euskalerriko plazan

kondairazko ihauterian.

Gero denok

garbiturik

lasaiturik

itsuturik

lilluraturik

suzko Miel-Otxinen inguru-minguruan

eten gabeko mutil-dantza paregabean

sokan dantzatuko dugu

egunak gaua austen ez duen artean,

Euskalerriko enparantzan

kondairazko ihauterian.

Eta kondairazko ihauteriaren asieran sua dantzari zen

                                                             eta ura kantari

utsaren gauean

denboraren mugan,

eta etorri zen eguna

                               ortzeguna

iduzkiak argitzen eta bizierazten duena

eta etorri zen gaua

                             ortzirala

illargiak ferekatzen eta hilerazten duena

ludiaren aro luzean.

Azitik bihia

                  eta

                       utsaren autsez

                       uraren urez

                       lurraren lurrez

bizitza da asten atzo goizean,

han-hemenka ustegabeko emankortasuna

ats eta taupadak

han hemenka izakiak

urean, lehorrean, aidean

gizadiaren aurrekoak

                                  sortzearen sortzez

bizitza sortzearen eromenean

                             ihauterian.

Tokian toki sortzen, azten, ezitzen

herriak osatzen

sinesteak azaltzen

eta herri guztiek badute beren enparantza

ele, soinu eta dantza.