ALOIÑA MENDI GAIÑIAN

Aloiña mendi gaiñian nago

begira egal danari:

artaldetxuak agiri dira

bedar gozoan urduri,

txoriak ere bake ederrian

guztiak dabiz kantari,

Arantzazuko Ama dabela

guzti-guztien zaindari,

mendi onixek egiz benetan

zeru txiki bat dirudi.

Mendi gaiñik-gain miruak egan,

kukuak kuku basoan,

eztigai billa ara ta ona

erliak lora gozoan;

pagodeietan usuak urru,

eperrak landa soloan,

artzaiak txistu, ardiak beka,

danak dauz kanta-soiñuan,

mendi onetan aurkitutzen naz

zorioneko lekuan.

Mendi onixek oñian dauka

eleiza eder bat baketsu,

bere inguruak zeruko argiz

jantzirik daukaz loratsu;

gizaldietan emon izan dauz

ainbat eliztar jakintsu,

lurbira ziar zabaldu be bai

Kristoren egi mamintsu,

mundu guztiak gaur goratzen dau

Euskalerriko Arantzazu.

Kantabriako egal danetan

goratuenetaikoa

beti izan da Arantzazuko

Amaren eleizatxoa;

toki alaitsu baketsua da,

dirudi berak zerua,

gure erriai ainbat mesede

bidalduriko txokoa,

Euskalerriak maite dau beraz

Ama Arantzazukoa.

Arantza artean irri-barreka

or Ama Arantzazuko,

geure bizitza zelan eruan

munduan erakusteko;

arantzak emen maite dauzana

gero da zorioneko,

emon eiguzu indarra, Ama,

arantzak eruateko,

or goian gero lora artian

Zeugaz bizi izateko.

                        (Aranzazu, 1952, VIII-IX)

© Balendin Enbeita