ALPERRA ETA FIÑA

                (Doñua: Peru Duako'rena)

Lagun ez diran izakera bi

daukaguz emen munduan:

bata da fiña, bestia alperra,

beti alkarraz autuan.

Egi aundi au euki dagigun

aztu bagarik goguan:

alperra ez dala txarto izango

fiñak dabizen lekuan.

Alperra beti atxaki billa

nundik lanai iges eingo,

ta fiña barriz bizkor lanera

nun ogia irabaziko.

Janagaz baño bere lanagaz

gogoratzen da geiago,

alperra barriz mairako gertu

nok jaten emon balego.

Alperra sarri ibiliko da

gizon zintzoen ondotik,

aingeruak lez itz egin baña

malizi baltza barrutik;

zintzoa barriz lanera doia

sendiaren onagaitik,

baña alperrak lasai jango dau

langillearen lepotik.

Lege txiki bat jarriko neuke

guztion onuragarri:

lege au da, ba, janik ez emon

lanik gura ez dabenari;

era onetan ainbeste alper

ez genduke eingo ikusi,

eta danontzat izango geunke

naikua arto ta ogi.

Alperkeria dogu munduan

gose guztien sustraia,

lan egitetik iatorku barriz

zoriona ta ogia.

Alde batera itxi dagigun

betiko alperkeria,

gura badogu alkar arteko

zoriona ta bakia.

© Balendin Enbeita