UDA AZKENA

Zugazti baten azpian nago

oldozmenetan jarririk,

orri igarrak goitikan datoz

euren orpoa ausirik;

udabarrian jantzi txairoaz

ziranak, erdi billozik,

ainbeste zugatz ikusten ditut

or emen jantzi bagarik.

Ego aldeko aize epelak

bere irrintzi ta orruaz

zugatz guztien orri igarrak

lurrera jaurti daruaz;

eta lur onek artutzen ditu

«Neuriak zare!» oiuaz,

udako jazki apain guztiak

lur bigurtzera or duaz.

Erreka-muño guztiak ziran

lora txukunez beterik,

errekatxua lora artian

euren orpoa bustirik;

uda azkena eldu da eta

ez da ikusten lorarik,

errekatxua lengo tokian

mur-murka doia bakarrik.

Udabarrian abes-soiñuan

txoriak umiak azten,

mendi ta baso, zelai ta baratz

jantzirik ziran ikusten;

mitxeletiak lorarik lora,

kukua kuku abesten,

uda azkenak bana-banaka

guztiak ditu ixiltzen.

Orri ta loraz apain zirian

zugazti, baso, zelaiak,

zoragarrizko abesti gozoz

poze jolasten txoriak,

ames zorotan jarten ginduzan

bai zarrak eta gaztiak...

Uda azkenak billoiztu eta

mututu ditu guztiak.

Uda azkena izaten dogu

negu sarrerako atia,

udako gauzai elduten iake

eriotzako epia.

Krabelin gorri eta larrosak

ez dabe emongo eztia,

ez da entzungo birigarro ta

zozoaren abestia.

Mendiak gorri, zugatzak billoiz,

txorien ixiltasuna,

zelai baratzak galdurik euren

udako edertasuna.

Negu bildurrez jarten dituna

aitona eta amona,

orixe dogu uda ondoren

iatorkun uda azkena.

Gaztetasunak ez dau ikusten

ondorengo arriskurik,

lorak lez bere gorputza apaintzen,

ez dau beste ardurarik.

Uda azkena ixillik dator

aizto zorrotza arturik...

Zerbait giñanak ez gara izango

lur apurtxo bat besterik!

© Balendin Enbeita