GABAZ AMESLARI

Ortze oztiña dizdizka dago

milla milloika izarrez,

mendi zelaiak ixil-ixilik

gauan itzalen bildurrez;

errekatxuan ura mur-murka

bere eresi itunez,

noizik noizera kanpaien otsa

gaben orduak esanez.

Ego zimelai dar-dar eraiñaz

zagu-zarrak egalari,

gabaz dabizen mitxeletiak

dituez euren janari;

gau-txoriaren oiartzun-otsa

gau itzalaren geigarri,

begi zorrotzez begira dabiz

nun aurkituko apari.

Barriro ere kanpaien otsa

iru durundin oiua,

ollotegian marti-ollarren

goizeko kukurrukua;

baserritxuan amona zarrak

egin dau lenengo loa,

ondoan daukan illobatxua

lo badau ikusten doa.

Gaubeko orduen kanpaien otsak

ames dausku eragiten,

geure bizitzen egiñen asko

gogora dausku ekarten;

geure biotza sarritan kezkaz

egiñen damu autorten,

baten-bat bada geure ongi-naiaz

dauskuna zirikatuten.

Zer darabizu gau itzal orrek

damu egiñak agertzen?

Ez al dakizu nere biotza

barriz dozuna zauritzen?

Egizko damuz len autortua

Jaunak ez dausku eskatzen,

yuadi ortik eta itxidak

bake deunian bizitzen!

Goizeko bostak, egunsentia,

eliz-kanpaiaren otsa,

durundi onek pozez zoratzen

jarten dau nere biotza;

urruntzen doia nere barruko

gau-ames minkor zorrotza,

ordu onian eldu da nigan

goi-eskarrezko laguntza.

Goi-argi orrek argi eidazu,

argitu nere zentzuna,

ez daidan galdu neure betiko

bizitzen itxaropena;

eriotzaren bildur naz beti,

nai dot betikotasuna,

betiko bizi nai dodalako

zeuretzat nire azkena.

                        (Karmel, 1957)

© Balendin Enbeita