KUKUA ETA TXINDORRAREN AUTUA
TXEPETXAK ERAGABI

        Kukua:

Udabarria eltzen daneko

kukuka nago basuan,

guztiak pozez artuten nabe

elduten nazen lekuan.

Neure arrautza ipinten yuat

txindorren jauregitxuan,

ni baño obeto bizi dan iñor

ez dok egongo munduan.

        Txindorra:

Txikia beti aundi-gurian,

ez da arritzeko gauzia,

aundiain barriz gustatzen iako

txikia zapaldutia,

kukuai barriz bere umiak

iñon etxian aztia;

jakin nai neunke nok eman dautsan

ortako eskubidia.

        Kukua:

Eskubidea norberak artu,

arpei gogorra izan oso,

udarik uda lanari iges,

beti ibilli eroso;

beste txoriai geure bearra

dabela siñistu-erazo,

ori egiten ez badok, ez dok

bururik egingo jaso.

        Txindorra:

Ori dok, ori, onua edo

konseju emon daustana;

ondo dakigu alperrarentzat

lanbide onik ez dana.

Baiña guztiok eingo bagendu

zuk nigaz eiten dozuna,

jakingo geunke nok jango leuken

eguneko ogi biguna.

        Kukua:

Eguneroko ogi biguna

beti iaukoat gaur arte,

toki danetan aurkitzen iuat

jana t'edana nai beste;

geidia zelan bizi ete dan

enok arduratzen bat be;

norbera ondo egon ezkero

oba da bizi aparte.

        Txindorra:

Kuku gaxoa, ondo bizi az,

olan autortuten dozu,

gerokoaren itxaropenik

guk legez ete daukazu?

Jaunak agintzen daben bidian

batera ez gagoz ni ta zu;

azken orduan erruki zaitut

olan jarraitzen badozu.

        Txepetxa:

Kukua emen ikusten dogu

munduko atsegiñetan,

txindorra barriz gerokoaren

zorion ames gozotan.

Zorion biak bear gendukez,

orduan pozik benetan;

baiña nok daki eperdi bataz

zillo bi ondo tapetan?

                        (Olerti, 1960)

© Balendin Enbeita