JOANES ARTZAIÑAREN SIÑISMENA

Euskalerriko gure lur maite

siñismenaren iturri,

zure emaitzak agertzen ziran

nun-nai eder ta ugari.

Bake deunaren gorde-lekua,

kurutza zendun gidari,

baña gaur ia kendu dautzue

zeure edertasun ori.

Be-aldietan ez da ikusten

len euki zendun bakia,

mendi goietan ixillik dago

artzaiñen txistu alaia;

sukalde askotan ukatu dabe

mar-mar gozozko otoia,

txorakeritzat artzen dabela

aurreko zarren fedia.

Goiko ta beko naspildu dira,

oinpean dabil egia,

au ikustean kistar erriak

galdu dau bere lotsia.

Nun ete dago Aitzgorri-peko

Joanes artzaian fedia,

zuzenduteko gaurko artzaiñen

egizko zeru-bidia?

Asabakandik oiñik-oiñera

fedia beti da egon,

kurutza deuna goiburu dala

bere itzala da jabon.

Batzuk nai dabe guzur egiztu,

kurutz-zaleai or konpon!

Artzain txarragan artalde onik

ezin legike itxaron.

Zer dala baña jazoten dana:

txikia beti errudun?

Apaingarri dan soiñaz bakarrik

ezin leike juan urrun.

Geure barrenak askatu eta

egia autortu daigun,

Jaungoikoa ta Kurutziagaz

egin nai badogu lagun.

Ai, Urbia'ko Joanes artzaiña,

zure siñismen sendoa!

Gizontasunez eusko eredu,

egizko sendi-burua!

Artzain lagunak itxi zaituez,

nok dauka orren errua?

Autortu bear izango dogu

datorrenean ordua.

Joanes artzaiñan bide zuzena

eredutzako arturik,

garbi jokatu bearra dogu,

ez dago beste biderik.

Egia beti autortu daigun

etsaien bildur bagarik,

guzurrarekin ez dagolako

maltzurkeria besterik.

                        (Olerti, 1961)

© Balendin Enbeita