UZTAPIDE, TXAPELDUN

Nik Uztapide ezautu neban

bertso kantari beñola,

bertsolari lez onena dala

erri guztiak diñola.

Aundia dogu baña apala,

ez da arrotuko iñola,

Uztapide da Euskalerriko

txapeldun urretxiñola.

Bertsolariak, zartuagaitik,

jakitun antzo eztena,

gure Uztapidek danentzat dauka

zentzundun erantzupena.

Orretan beti agertu iaku

euskaldun eta gizona,

on dala-ta erriak diño:

Au da gure txapelduna!

Jakituriak ez dau egiten

bertsoetarako grazi,

orretarako jaio ez bada

alperrik egin garrazi.

Manuel jaunak eskola asko

etzuan eingo ikasi,

au ta guzti be emen daukagu

Euskalerriko nagusi.

Ikusten dira filosofoak

gizon argi ta altsuak,

teknika eta rima-kontuan

bertso-zale jakintsuak.

Baña gatza ta piperra palta,

ez dira orren gozuak;

erriak askoz naiago ditu

Uztapideren bertsuak.

Bertsoetako bear ditugu

berezkoa ta biotza,

onek ez ditun bertsolariak

alperriko dau jakintza.

Gure Uztapide berezkoz eta

biotzez da aberatsa,

jakitun askok artuko leuke

onen piper eta gatza.

Donostiako Astorian zan

argi ta garbi ikusi,

danen gañetik, kostata baña,

zelan zendun irabazi.

Batzuk zalantzan ibilli arren

zu zara danen nagusi,

Euskalerriko bertso-txapela

ondo zenduan merezi.

Omen-jai asko merezi ditu

Uztapileren txapelak,

frutu ederrik asko emon dau

gaur arte bere arbolak.

Ikasbidetzat artu daiguzan

bere bertsozko eskolak,

bera da gure arbola eta

gu gara bere orbelak.

                        (1963)

© Balendin Enbeita