AL DALA ARGIZ IBILLI!

Bertso batzuek abestuteko

ona nabe gaur ekarri,

zeuzertxu emen esan dagidan

ospatzen gauzan jaiaiti.

Orretarako ni baño obiak

berba egin dabe aurreti,

baiña neuk ere zerbaitxu emen

esan barik ezin itxi.

Nire bertsoak izango al dira

guztiorentzat pozgarri;

lenengo neure pozezko agurra

erriko abade jaunari,

bardin pantzezkatarrari eta

erriko agintariari,

enparaukuai ongi etorri

ta arratsaldeon danori.

Mendi-gallurrak ez dabe izaten

bata bestien bearrik,

baiña gizona ezin lei bizi

besten laguntza bagarik;

batak bestiai maite izateko

jaioak garialarik,

geure geidiai ezin geneio

ukatu laguntasunik.

Jainkuak diño: «Alkar maite izan!»,

itz onek ez dauke utsik;

«Damu dot, Jauna! Damu dot, Jauna!»

sarritan esanagaitik,

lagun urkoa maite ez badau

orrek ez dauka federik,

bere gilborren fedia baño

ez dau ikusten besterik.

Lorarik lora geienok gabiz,

nai dogu edertasuna,

bide ortatik iatorkula ustez

bakia ta zoriona,

eta etxaku gogoratuten

lorak arantzak dituna;

gaurko bizitza esan legike

era ortan darabilguna.

Bakotxak ondo ausnartu daigun

orain esango dodana:

lenauko gure oitura onak

ia emon dabe azkena;

berba labanak, jolasak bardin,

gaba arturik eguna;

auxe da gure etxietako

bakia kendu dabena;

zar eta gazte, esan legike

galdu dogula zentzuna.

Zorioneko gau illuneko

ibilleria dala-ta,

eleiz-gizonak aspalditxuan

babille naiko zarata;

gaztiak barriz zetan esan bez,

gaur asko dakie eta,

eurai begira gurasoak be

gabiz erdi txoratuta,

diñogularik: Gaurko gaztiak,

asko ikusten dabe-ta,

gau-txoriaren filosofian

asko dauz aurreratuta;

orgaitik dabiz listotxuenak

gaba eguntzat artuta.

Eta ondiño guraso asko

pozarren au ikusita...

Ostera ere ibil biarko

abarka zarrak jantzita!

Ez al dozue entzun sekula

bei nabarraren tratua?

Ona zala-ta tratante bati

gabaz erosirikua,

baiña biamon egun argitan

ura zan ikustekua!

Adarrak oker, begi bakarra

eta errapa sikua,

esaten eban: «Tratante arek

emon deustan engañua!»

Ez uste gero guzurra danik,

au da ba jazorikua,

gau-jolas loien zale danentzat

gogoan artutekua.

Uste ez arren gabaz jarri lei

arrapetako zepua;

baita listoa dala uste arren

erbitzat sartu katua,

eta betiko kezketan jarri

etxeko bizimodua,

eta etxian apari ordez

asarria ta palua.

Gabaz egiten diran tratuak

egun argitan ikusi,

gau-zale eta parrandariai

bardin argitan igarri;

orrelangoak izaten dira

beti etxe-kaltegarri,

sendi arteko aitu eziña,

iskilimiiia ugari.

Bakez da pozez bizi nai bozu

al dala argiz ibilli!

© Balendin Enbeita