ADAN ETA EBA SAGARRA JAN DA GERO

        Adan:

Atsegiñezko baratzan giñan,

bear genduana sobra;

sagar bat geunkan galazorikan

ta bera andreak proba.

Zorioneko giñian eta

zer egin daustazu, Eba?

Pentsetan nago sortu ez baziña

izango nebala oba.

        Eba:

Atxaki billa zabiltzaz baña

etzagoz ondo, senarra,

zeu ziñan baratz eder ontako

jaun eta jaube bakarra;

etzendun zetan ezer parkatu

naiz t'entzun nire negarra,

baña zeuk ere neuk lez gustora

jan egin dozu sagarra.

        Adan:

Jaunak laguntzaz emona zara,

emen ez dago guzurrik;

eneban uste zure aldetik

izango zanik okerrik.

Sagar bategaz engañau nozu

ta damutzia alperrik,

baña olangorik etzan jazoko

bizi izan banint-z bakarrik.

        Eba:

Neure antzera apurtu dozu

Paradisuko promesa,

agintari lez zure indarra

ikusi dot ezer eza.

Tentaziñuak austeko zu be

neu legez etzara gauza,

bizio on orain iztea

ez dok izango erreza.

        Adan:

Suge zitalak engañau zaitu

arrokerizko bideti,

sagarra janda uste zenduan

izatia danen goiti;

eta senarrai emon artian

ibili zara negarti,

neu be tamalez negarrez nago

zure esana egiteaiti.

        Eba:

Egin da gero atxaki billa,

on da gizontasuna!

Zeu izan zara baratz onetan

agindu bear dozuna.

Andreagaitik galdu badozu

baratzeko ondasuna,

aurrera.ntza be izango zara

nere menpeko gizona.

        Adan:

Zure esanian igaro neikez

bizitzako ordu latzak,

baña bakoitzak eukiko doguz

geure neurriko arantzak.

Zuregan ere sortuko dira

une estu ta garratzak,

pena gogorrez izango dozuz

zeure aurtxoen jaiotzak.

© Balendin Enbeita