GAUA

Gaua benetan ederra dogu

ondo badogu ausnartzen,

gizadiari atseden eta

bakia dautsa eskintzen;

gauak badaki nekaturiko

gorputz aulduak sendatzen,

gaua dan lango bake-zalerik

ez da erreza aurkitzen.

Gizona beti aundikerizko

nortasun-zalia dogu,

norbera baño geiago dana

beratu egin gura du.

Gauan illunak goiko ta beko

bardintsu artuten gaitu,

neurri bardiñaz bere ostatua

danori emoten dausku.

Gau ixilian datozanian

aterik ate kantari,

atsedenian durundi on

ez al da gure pozgarri?

Gure biotzak ames gozotan

adi abesti leunari,

bake deunian gauan illuna

benetan da zoragarri.

Egunez doguz gudaketarik

asarrienak ikusten,

gizaseme ta erri osoak

apurtu, erre, kiskaltzen.

Gauan itzalak geienak dituz

ixildu edo baretzen,

izaki danak gau illunari

itzala dautse artuten.

Gaua zer dogun azaldu guran

bertsolari bat kantari,

bere mamiña azaldu guran

emen nabil ameslari.

Baten batzuek egingo dabe

nik baño obeto lan ori,

niretzat gaurko naikua da ta

gauon eder bat danori.

© Balendin Enbeita