URIKO AGUAZILLA ETA TXOFERRA

Belbil batekin nabil

aspaldi guztian,

eta aguazil bat

beti dot jarraian;

sarritan geratu nau

kalien erdian,

zer nai dun ezagun dau

bere aurpegian.

Aguazil au dabil

nigaitik ekiten:

karnetik ez dodala

bidan lez ibilten;

gaur ere etorri iat

atzetik birriten,

nire kontura nai dau

juan bazkariten.

Karneta ondo daukat

nausiak emanda,

aguazillak ezetz,

or dogu demanda;

nai badu jakingo dau

lekura juanda,

ez iñoren kontura

bazkaria janda.

Eskuak zabal eta

guante zuriak,

bajuak arrapatzen

daukaz maliziak;

antza eskasak dira

bere irabaziak,

tranpara kentzen ditu

multarik erdiak.

Dama gazterik bator

auto ederrakin,

nasai geratuko da

izketan eurakin;

ez da konturatuko

atzekuarekin,

gustora egoten da

ezpan-gorriakin.

Korneta jo ezkero

orrua eiten du,

«¡La ley del silencio!»

laster esaten du;

ezker eta eskubi

ezin ditu zaindu,

bear ez daben askok

ogia jaten du.

Turuta joten bada

bizkorra mutilla,

baña lekua zaintzen

ez da ain abilla;

obeto ez badabil

gure aguazilla,

asi bearko dogu

barriaren billa.

Barria bator ere

kontuz bada-ezpadan,

multarik baldin bator

ez asi demandan;

indarrez justizia

zelan egiten dan,

baztertuko zaitue

lenengo ostikadan.

Gizon zintzua beti

zuzen eta ernai,

etxian ta kalian,

lanian ere bai;

guzurragaz polito

bizi leike nunai,

egiak daukan arte

toki danetan jai.

© Balendin Enbeita