ARRATE IXILIK

Bakoitzak dauka bere barruan

biotzan jaube dan dama,

maitasun orrek bere biotza

maiteagana darama.

Arraten bada izar eder bat,

aundia da bere fama,

Euskalerriak maitatzen daben

Arrateko gure Ama,

soiñez ez bada kantu gozotan

ondora sarri narama.

Garai batean Arrateko Ama

eberdiko amabietan

irrati-bidez asten zanian

kantuz eta bertsoetan,

pozez beterik jarten genduzan

geure bazkal-orduetan;

erri-izparrak zabaltzen zitun

zeaztasun guztietan,

alaitasuna besterik etzan

euskaldun sukaldietan.

Aspalditxuan ixilik dago

lutuz jantzirik Arrate,

bere kantuak ixildu ziran

ta ez dakigu noiz arte.

Baña Amaren oiartzun-otsak

nori egin leio kalte,

bere biotzak neurri bardiñaz

guztiok bagaituz maite?

Gaizkille, zu be maite zaitu ta

Amagaz oroitu zaite.

Arrateko Ama baldin badogu

Euskalerriko zaindari,

bearrezko da itz egitea

Amak bere erriari.

Egia beti izan daitela

bizi-bideko gidari,

ejenplu ona zabaldu daion

bere entzule danari,

txarto egiñaz damutu eta

ateak edei Amari.

© Balendin Enbeita