ORBAN BAKO LORE

Zer dakastazu, maite,

biotzeko lore?

Zuri ta eder zatoz,

ixil eta bare;

biotz maite minduaz

naukazu begire,

zelan ete zatozan

ain eder zelaire.

Zure musu zurian

eguzkiak diz-diz,

ezti billa erliak

jolasian aldiz;

apain agertzen zara

zelai, baso, mendiz,

aizea eder zure

usai gozo aundiz.

Olerkiaren muña

maitalien ames;

biak maite-minduak,

ezin ase lorez.

Txoria ez da eder

ez badago lumez,

maitasunik bere ez

bear dan lez umez.

Dudako loria da

udazkenekua,

eguzki, aize zakar

maiz arturikua.

Zu zagoz mardul, lirain,

udabarrikua,

baiña jaubiarentzat

ardura aundikua.

Lora gazte maitia,

ain zagoz dotore,

zuri, garbi ta eder,

biotzen endore;

zuri begira dagoz

ainbeste kolore,

beti izan zakidaz

orban bako lore.

                        (1962'eko Lotazillan)

                        (Olerti, 1967)

© Balendin Enbeita