SORGIÑA ETA MUTIL SENDUA

        Sorgiñak:

Egun argitan lo egiten dot,

baña gaba da neuria;

Siñistu ez arren, askok artzen dau

sorgiñaren arduria.

Arro samarrak nire lepotik

dauke barre egin-guria,

baiña sorgiñan gomuta onek

kentzen dautse loguria.

        Mutillak:

Egun guztian lo zorroan ta

gaba zeuria bakarrik;

nik gau orretan lo egiten dot,

ez badot ibil bearrik.

Noizik noizera juanagaitik

gaur arte ez dot okerrik,

niregan ezta sekulan sortu

atso sorgiñen bildurrik.

        Sorgiñak:

Atzo ondiño izan zenduzan

une larri ta estuak,

zure aurrian ikusiagaz

sorgin zarraren saltuak.

Tentau zenduzan Ama Karmengo,

zeruko santa-santuak;

on aundirikan ez eutzun egin

atzo gaubeko sustuak.

        Mutillak:

Zure saltuak ez dira izango

orrenbesteko altsuak,

zure beso ta txanka me orrek

ezin izan indartsuak;

gau beranduan egiñagaitik

ikaratzeko zantzuak,

zer egin leike egun argitan

ibilli ezin dan atsuak?

        Sorgiñak:

Bada-ezpadan ez nagizula

emen salatu larregi,

atzo gaubian zetan ez dala

parkatu neutzun geiegi.

Entzun egizuz sorgin zar onen

bildurgarrizko bi egi:

daukazun dana kenduko dautzut

eta kakuan eskegi.

        Mutillak:

Zure irrintzi eta goguak

eragin dauste gogaitu,

alakon baten makilla bataz

egingo zaitut garbitu;

zure azur ta azal zimelez

txakurra eging'ot loditu,

orduan zure sorginkeriak

egingo dira amaitu.

        Aita zarrak azkena:

Sorgin-kontuan asko entzun dot

txikitxutatik onaiño,

baiña olango sorgin-klaserik

ez dot ikusi ondiño.

Mundu kaskarrai begiratuta

aita zar onek au diño:

Gaur bere sorgin geiago dala

pagatzaille onak baiño.

                        (1964'eko Dagonilla)

                        (Olerti, 1967)

© Balendin Enbeita